गाउँको दूरदराजदेखि काठमाडौंको सिंहदरबारसम्म

काँधैमा हात राखेर भुतुक्क पार्यौ

नजरले मुटु ताकेर भुतुक्क पार्यौ

छुँदै खेरी तरंग छुट्ने रहेछ मोहनी

नजरले नजर डाकेर भुतुक्क पार्यौ

हेर्दै खेरी कलेजी खाने रुपै थ्यो राम्रो

लजालु मुहार ती ढाकेर भुतुक्क पार्यौ

छचल्किने जवानीको थियो नवै रंग

पोखिँदो यौवन फ्याँकेर भुतुक्क पार्यौ

किन किन तिमी बिना मन अशान्त भो

यही कविलाई भाकेर भुतुक्क पार्यौ