गाउँको दूरदराजदेखि काठमाडौंको सिंहदरबारसम्म

“आँखा झमक्क भएनँ ।“

समयको माग भनौँ कि आवश्यकता । सबैलाई स्मार्ट फोन चाहिएको छ, सुविधायुक्त प्रविधि चलाउँने भएका छन् । व्यस्त छन्,सामाजिक सञ्जालमै सबै कुरा आउँने भयो । को कहाँ के किन भन्ने कुतुहलता पनि त्यसैले मेटाएको छ, अनि नचाएको पनि ।

एक्लोपनको साथी भएको छ । अल्छी लाग्दा,एक्लै हुँदा, निन्द्रा नपर्दा सबै बिर्साएको छ, समय बितेको पत्तै हुदैन । सम्बन्ध बनाउँन होस् या बिगार्न सबै जानेको छ ।

मैले टिकटक, इन्स्ट्राग्राम स्क्रोलिङ गर्दै थिएँ । कहीं नाचेका, हाँसेका, रमाएका फोटा भिडियाहरू आए । भने कहीं बिछोडका, रोदनका, जीवनको परम सत्य, अपत्यारिला,बीभत्स घटना पनि देखिन्थ्यो । हेर्दे थिएँ, बेचैनी भयो, “औँलाले झिजो मान्यो, छट्पटी भयो,मोबाइल फालेँ । मनमा अनेक तर्कना आएँ, खलखली पसिना आयो, आखिर किन ।“ आफैले प्रश्न गरेँ,सोच्नै सकिनँ, दिमाग ह्याङ भयो ।

गुरूले भनेका कुरा सम्झिएँ, मन एकाग्र पारेँ, ध्यानमा बसेँ । नेपथ्यबाट मधुर आवाज आयो, “के भयो, किन खैलाबैला, सबै छरपस्ट देख्छु त, मन लागेन ?”लगातार ध्वनि गुञ्जियो ।

मैले भनेँ, “अहँ, कुरा परिरहन्छ, कहिले के त कहिले के ? शान्त छैन ।“ बताएँ

फेरि नाद मस्तिष्कमा ठोकियो, “किन यति लापरवाह हुन्छौ हँ ? खानपान,व्यायाम, जीवनशैली फेर, तालमेल मिलाऊ, प्रक्रृतिमा रमाऊ । त्यो तिम्रो समस्या हो, बुझ ।“ उसले सचेत गरायो

मैले प्रतिप्रश्न गरेँ, “कसरी ?”

प्रतिध्वनि सुनियो, “यम र नियमको पालना गर, सामाजिक अनुशासन र आत्मअनुशासन,अष्टाङ्ग योगले प्रतिकूल ऊर्जा नष्ट हुन्छ । मस्तिष्क खाली हुन्छ अनि नवीन विचार भर । सफलताको कामना गर्यो, श्वेत बिन्दु विलिन भयो ।“

म गम्भीर भएँ, विचार गरेँ, “अष्टाङ्ग योगद्वारा मानव मस्तिष्कलाई प्रविधि जसरी बेलाबेलामा रिफ्रेस, अपडेट, रिसेट गर्नु आवश्यक हुँने रहेछ, के गर्न नसकिएला ?” लामो सास तानेँ, चिन्तन गरेँ