गाउँको दूरदराजदेखि काठमाडौंको सिंहदरबारसम्म

म त जान लागे आमा, म त जान लागे सपनाको शहरमा, होइन त्यो बिरानो शहरमा निराशामा होइन आशामा ।

ठुला शहर ठुला ठुला घर सम्झिदाँ मनै हरर, सफा ठाउँ अनि चिल्ला गाडी, देख्दा राम्रा मान्छे चरित्र कस्तो थाहाँ छैन् ।

आमा म त जाने लागे…….. नडराउन, निराशामा होइन् आशामा, त्यो टिनको छानो फेर्ने जोशमा ,

गह्रुङ्गो बुबाको काँधको जिम्मेवारी हलुका बनाउने आशामा,संसार नदेखेकी मेरि तिमिलाई संसार देखाउने जोशमा।

म त जाने लागे आमा…….. झिलिमिलिको शहरमा,

रमाउन होइन् सायद रम्न म सक्छु कि भनी, त्यहाँका हर एक चिज सङ्ग म मिल्न सकु है भनी ।

जाँदै आज आफ्नालाई छाडी पैसा कमाए पछि त समाजले पनि मेरो तारिफ गर्छन नि , तिम्रो त्यो चोली फेरिन्छ नि तिम्रो हात बाट हँसिया खोसिन्छ नि,

आधुनिक युगमा आधुनिक चुलो प्रयोग गरि मैले पैसा कमाए पछि , तिमिलाई हर एक समय दुख दिने त्यो धुवाँ बाट बचाउन सकुला नि ।

आमा म त जान लागे………

मलाइ छोड्न बुबा आउँदै हुनुहुन्छ बसमा मेरो मन छैन होशमा,मात्तिएर हैन खै किन हो मलाई नै थाहा छैन् , तिमिलाई छोडेर जान मन त लागेकै छैन् ।

हारेको छु आफै देखि अहिले तर आफुले आफैलाइ जित्छु बिश्वास छ, म त जान लागे……..

नयाँ कपडा पनि किनि सके चिटिक्क राम्रो देखिन्छु आशाले, बाहिरी आवरण मन पराउने यो समाजले ।

म त जाने लागे आमा…….निराशामा होइन् आशामा म पक्कै फर्की आउछु, बुढेसकालमा तिम्रो लठ्ठी बन्न, मन मेरो खै किन हो होश मै छैन् ।

म त जान लागे आमा………..!

म त जान लागे आमा……….!