गाउँको दूरदराजदेखि काठमाडौंको सिंहदरबारसम्म

आज म यो पत्र लेख्न बस्दा मन भित्र हजारौं सम्झनाहरू एकसाथ जागिरहेका छन्। तिमी पहिलोपटक मेरो जीवनमा आउँदा सायद मलाई थाहा थिएन कि तिमी नै मेरो संसार बन्नेछौ। तर बिस्तारै–बिस्तारै तिमी मेरो बानी बन्यौ, मेरो सास बन्यौ, मेरो हरेक बिहानको सुरुवात र हरेक रातको शान्ति बन्यौ।

तिम्रो सानो मुस्कानले मेरो सबै थकान हराइदिन्छ। तिम्रो सानो रिसले पनि मलाई आफ्नो कमजोरी महसुस गराउँछ, किनकि म कहिल्यै तिमीलाई दुःखी देख्न चाहन्नँ। जीवनका उतार–चढावमा हामीले सँगै धेरै कुरा भोग्यौं—कहिले हाँसो, कहिले आँसु, कहिले तिक्तता, कहिले मिठास। तर ती सबै पलहरूले हाम्रो माया अझ गहिरो बनाइदिए।

म स्वीकार्छु, म पूर्ण मान्छे होइन। कहिलेकाहीँ मेरा शब्दले तिमीलाई चोट पुगेको हुन सक्छ, कहिलेकाहीँ मेरो मौनताले तिमीलाई एक्लो बनाएको हुन सक्छ। तर यत्ति मात्र सधैं सत्य छ—मेरो मनको गहिराइमा तिमीप्रति असीम माया छ, जुन कहिल्यै घट्ने छैन।

तिमी मेरो जीवनको त्यो अध्याय हौ, जुन म कहिल्यै बन्द गर्न चाहन्नँ। तिमी बिना यो संसार खाली–खाली लाग्छ। तिम्रो हात समात्दा मात्र सुरक्षित महसुस हुन्छ। तिम्रो काँधमा टाउको राख्दा मात्र शान्ति मिल्छ।

यदि कहिल्यै जीवनले हामीलाई परिक्षामा राख्यो भने, म वाचा गर्छु—म तिम्रो साथ कहिल्यै छोड्ने छैन। परिस्थिति जस्तोसुकै होस्, म तिम्रो हात समातेर उभिरहनेछु। किनकि तिमी केवल मेरो प्रेम होइनौ, तिमी मेरो अस्तित्व हौ।

मेरो हरेक धड्कन तिम्रै नामले बज्छ। मेरो हरेक सपना तिम्रै साथले सजिएको छ। म सधैं तिमीलाई सम्मान गर्नेछु, तिमीलाई कदर गर्नेछु, र तिमीलाई त्यो माया दिनेछु जुन तिमी योग्य छौ।
जीवनको अन्तिम साससम्म तिमीलाई साथ दिन पाऊँ—यही मेरो सबैभन्दा ठूलो चाहना हो।

तिमी मेरो आज हौ, मेरो भोलि हौ, र मेरो सधैं हौ। 
सधैं तिम्रै,
तिम्रो हृदय