गाउँको दूरदराजदेखि काठमाडौंको सिंहदरबारसम्म

असाध्यै हामी आपसमा मिल्छौँ

दु: ख सुख सङ्गै बाडौँला भन्छौँ

एउटा रोटी दुई भागमा बाडूला

जीवनको सङ्घर्ष सङ्गै गरूला

परेको अंश आधा-आधा होला

आपसमा वैमनस्यता नहोला

त भन्छौँ, तर किन हो ?

तुलो अलि ढल्किएनि याद हुँदो रहेछ ।

मान्छे स्वभावैले लोभी हुन्छ भन्छन्

गुण प्रकृतिले स्तह: दिन्छ रे

मित्रतामा हाम्रो खोट नहोला

उदाहरण सबको बनूला

मिसाल एउटै राखूला

देख्नेहरू हाम्रो कपि गर्लान्

त भन्छौँ, तर किन हो ?

सहयोग नि स्तह: ऋण हुँदो रहेछ ।

रगतको सम्बन्धभन्दा प्यारो त्यो

साथी सबैभन्दा माथि भनाइ यो

परिवेश छुट्टै, चालचलन छुट्टै

रहनसहन छुट्टै, बोलिचाली छुट्टै

सङ्कोच कुनै पनि नहोला

मनका कुरा निर्धक्क भनूला

त भन्छौँ, तर किन हो ?

सानो छल नि आँफैमा शङ्का हुँदो रहेछ ।

वसन्तहरू जति थपिदै जान्छन्

अनुभूति आँफैमा गाढा हुँदै जान्छ

परिपक्वताले सिँढी उकाल्दै जान्छ

अनुभवले व्यवहार निखार्दै लान्छ

भन्थे, सबलाई खुसी राखूला

सही गन्तव्यमा सबलाई हाकूला

त भन्छौँ, तर किन हो ? आरोपले खुट्टा नि डग्मगाउँदो रहेछ ।

स्वार्थले सिङ्गारिएको छ परिवेश

भावनाको कदर नभएको देख्दा

नजरअन्दाज गर्ने माहोल त्यस्तै

टिकाटिप्पणीमा जमाना छ व्यस्तै

राम्रोमा भन्दा नराम्रोमा चाँसो अहो !

देख्दा अचम्म लाग्छ तिनमा एकाग्रता छ बडो

कुनै मोटिवेशनले छुदैन होला

विलिन हुँने मान्छेको चोला

त भन्छौँ, तर किन हो ?परिवर्तनले नि सही दिशा नपाउँदो रहेछ ।

मित्रताको मीठो सुगन्ध छरूला

अपनत्वको भावले सबलाई हेरूला

पीडा वेदना सबका कहूला

समान दृष्टि सबमा राखूला

दुरदराजका आवाज सुनूला आवाजविहिनका आवाज बनूला

भाइचाराको सम्बन्ध मजबुत गरूला

परिवर्तनका आवाज बुलन्द पारूला

नेपाल रहे हामी रहूला

ताज देशको शिरमा हालूला

त भन्छौँ, तर

सबै जुटे असम्भव नि नहोला ।।

भूमिका गैरे तिमिल्सिना

गैंडाकोट ४ नवलपुर