गाउँको दूरदराजदेखि काठमाडौंको सिंहदरबारसम्म

लेखेथेँ चिठी लेख्न त

शीतल आभास गर्न

सन्देश पठाएँ तर

हावाको झोको आएन |

थिए होलान् हजार

गल्तीहरू पो यहाँ

पठाएँ सनेस तर

सौगात पोको आएन |

सबलाई खुसी राख्छु

मान सबको गर्छु

आँटिलो छु भन्थे तर

लेखोजोखो भएन |

स्वार्थी जमाना रहेछ

नि:स्वार्थ उसमा खोजेँ

बेचैनी भयो मन

माया चोखो रहेन |

सहेँ अनेक चोट

ज्वारभाट आएँ त्यस्तै

समुन्द्र मन्थन भयो

मनमा धोको रहेन |

अबुझ मनले बुझ्यो

झुठो संसार लीला

देख्यो सत्य आत्माले

मन भोको भएन |

सृष्टिको अद्भूत लीला

चल्नुछ प्रकृति यहाँ

प्रपञ्च रच्यो मायाको

कोही चोखो रहेन |