गाउँको दूरदराजदेखि काठमाडौंको सिंहदरबारसम्म

चीनको वर्तमान अवस्थालाई केवल उदयको कथा भनेर बुझ्नु अधुरो हुन्छ। चीन शक्तिशाली भएको छ, तर त्यससँगै उसको विकासको कठिन चरण पनि सुरु भएको छ। यही कारण २०२६ मा सुरु भएको १५औँ पञ्चवर्षीय योजना चीनको विकास इतिहासमा विशेष अर्थ राख्छ। चीनको समस्या अब केवल “छिटो कसरी बढ्ने?” भन्ने छैन। प्रश्न बदलिएको छ : ठूलो अर्थतन्त्रलाई दीर्घकालीन रूपमा कसरी उत्पादक, सन्तुलित, प्रविधिमैत्री र सामाजिक रूपमा दिगो बनाउने?

२०२५ मा चीनको अर्थतन्त्र ५ प्रतिशतले बढ्यो। तर वर्षको अन्तिम त्रैमासिकमा वृद्धिदर ४.५ प्रतिशतमा झरेको थियो। यसको अर्थ चीनले उच्च वृद्धि कायम राखे पनि विगतका दुई अंकनजिकका वृद्धिदरको युगमा फर्किने सम्भावना कमजोर हुँदै गएको छ। अन्तर्राष्ट्रिय मुद्रा कोषले २०२६ का लागि चीनको वृद्धि ४.५ प्रतिशत हुने प्रक्षेपण गरेको छ र मध्यम अवधिमा घट्दो श्रमशक्ति, लगानीबाट घट्दो प्रतिफल र उत्पादकत्व वृद्धिको सुस्ततालाई संरचनात्मक चुनौतीका रूपमा औँल्याएको छ।

सबैभन्दा स्पष्ट चुनौती जनसांख्यिक हो। २०२५ को अन्त्यमा चीनको कुल जनसंख्या ३३ लाख ९० हजारले घट्यो। जन्म संख्या ७९ लाख २० हजारमा सीमित र