गाउँको दूरदराजदेखि काठमाडौंको सिंहदरबारसम्म

बाचुन्जेल दु:खले

छोडेन अभाव उस्तै

बेवश भो जिन्दगी

कहिल्यै आहा भएन |

आफ्ना पिडा लुकाई

अरूका लागि हाँस्दा

धैर्य बानीले होला

कहिल्यै डाहा भएन |

सबलाई समान

देख्ने स्वभावले त

कति फाइदा लिए

अरूले थाहा भएन |

सरल हुँनु पनि त

कसुर रहेछ यहाँ

अज्ञानी भयो मन

पहिल्यै थाहा भएन |

न अरू जस्तो हुँनु छ

न सिको गर्नु छ केही

न सुखले तान्न सक्यो

जीवन वाहा भएन |

न ठुला सपना भएँ

न ठुला आकाङ्क्षा नै

उपाधि सरलको पाएँ

स्वाङ्को चाहा भएन |

बालापनका खुसी

कति मिठा सम्झना

घुम्छन् आँखाभरि अझ

बित्यो पत्तै भएन |

ती साथीसङ्गी आज

आउँछन् पुराना याद

दिमागमा रहलान्

कहिल्यै थाहा भएन |

ती निश्छलका बोली

त्यो आत्मियता आज

स्वार्थपूर्ण भो परिधि

स्वच्छ यहाँ भएन |

विचार नयाँ दिऊ

सदा यो जगतमा

मिठास बाड्न सकूँ

ठुलो अरू भएन |

काव्यको रसपान

अमृत बन्छ बरू

नवीन सोचले दियो

ऊर्जा अरू भएन |

कविका हुन्छन् सिर्जना

कोमल उदार भाव

लिन जान्यो जसले

धन्य अरू भएन ||