गाउँको दूरदराजदेखि काठमाडौंको सिंहदरबारसम्म

चर्मचक्षुले नभेटिने, तर धड्कनमा अनवरत ब्युँझिने,

मेरो कल्पनाको सानो परिधिमा कता अटाउँथ्यौ र तिमी!

जहाँ ब्रह्माण्डकै असीम क्षितिजहरू समेत सकिन्छन्,

त्योभन्दा पर, मेरै मौनताको गहिराइमा मुस्कुराउँछौ तिमी।

हजार जिब्रो भएका ती महाज्ञानी शेषनाग पनि,

तिम्रो लावण्यताको एउटै श्लोक रच्न नसकी थाके।

तेत्तीस कोटी देवताका मन्त्र र स्तुतिहरूले समेत,

तिम्रो महिमाको एउटै अंश भेटाउन नसकी हार खाए;

तब म एक नश्वर, एक तुच्छ मनुष्यको के नै विसात!

तिमी त्यो स्पर्श हौ, जो हावाको झोक्का बनी आउँछौ,

मेरो कपालका लटहरू सुम्सुम्याउँदै, कानमा केही साउती मार्छौ।

म आँखा चिम्लन्छु र तिम्रो सामीप्यले जुरुक्क ब्युँझन्छु,

तिमी नदेखिएरै पनि मेरो उजाड मरुभूमिमा वसन्त छरिदिन्छौ।

नदीको त्यो कञ्चन सुसेली र छालहरूको मधुर लयमा,

म तिम्रै पाउजूको रुन्झुन् आवाज र कलकल हाँसो सुन्छु।

ढुङ्गाहरूसँग ठोक्किँदै बगेको त्यो कञ्चन पानीमा,

तिमीले मलाई नै बोलाएझैँ एउटा अनौठो तिरमिर बुन्छु।

हेर त, यो नीलो आकाशको विशाल छातीमा,

जो ताराहरू चमकिएर रातभर जाग्राम बस्छन्;

ती अरू केही होइनन्, तिम्रै नयनका पवित्र ज्योति हुन्,

जो म जस्तो निष्पट्ट यात्रीका लागि हरपल खस्छन्।

तिमी त त्यो अलौकिक जुन हौ, जसले सजाउँछ मेरो औंसीको रात।

म शब्दका स-साना थुङ्गाहरू उनेर प्रार्थना गरिरहूँ कि?

या तिम्रो अभौतिक उपस्थितिलाई नै आफ्नो ब्रह्माण्ड मानूँ?

प्रकृतिको हरेक कणमा तिमी यसरी नै समाहित छौ,

कहिले सुवास त कहिले प्रकाश बनेर मनमा प्रवाहित छौ।

रूप छैन तिम्रो, तर हरेक सुन्दरतामा तिमी नै छौ,

ए अदृश्य प्रेमिका! तिमी दृश्यमा छैनौ, त्यसैले त कति सुन्दर छौ,

मेरो काव्यको आदि, मध्य र अनन्त तिमी नै हौ।