गाउँको दूरदराजदेखि काठमाडौंको सिंहदरबारसम्म

मृत्युको शून्यतामा प्रवेश गर्ने चेष्टा असफल भएपछि,

म पुनः आफ्नै छातीको ढुकढुकीसँग साक्षात्कार गर्न पुगेँ।

त्यो सीमांत रेखा, जहाँ जीवनको अन्तिम किरण निभ्न लागेको थियो,

त्यहीँबाट मलाई नियतिले एक अनाम प्रश्न बनेर फर्काइदियो—

“के अन्धकार नै तिम्रो अन्तिम सत्य हो?”

अनि चेतनाको चिसो स्पर्शले मलाई पुनः ब्युँझायो,

म मर्न खोज्दै थिएँ, तर महाशून्यले मलाई अझै अस्वीकार गरिदियो।

मैले सोचेको थिएँ— ढोका बन्द गरेपछि सन्नाटाले मलाई अँगाल्नेछ,

मनभित्रका पीडाहरूको कोलाहल एकैछिनमा विलीन भई हराउनेछ।

तर असफल प्रयासको त्यो दोबाटोमा उभिएर मैले बुझेँ,

म त केवल साङ्लो तोड्न चाहन्थेँ, जीवन समाप्त पार्न होइन;

म त केवल पीडाको रूपान्तरण चाहन्थेँ, अस्तित्वको विसर्जन होइन।

शरीर त केवल एउटा नश्वर वस्त्र थियो, जसलाई मैले च्यात्न खोजेँ,

तर आत्माको अनन्त चेतना त कहिल्यै समाप्त हुने थिएन।

फर्किएपछि, यो उही हावा हो तर यसको स्पर्शमा भिन्न स्वाद छ,

यो उही घाम हो तर यसको तापमा नयाँ जीवनको गहिरो चमक छ।

आफ्नै मृत्युको संघारलाई छोएर फर्केको मान्छे,

अब संसारका सानातिना असफलता र भयहरूसँग डराउँदैन।

जसले सम्पूर्ण विनाशको विन्दुलाई नजिकबाट देखिसकेको छ,

उही मान्छेले मात्र सिर्जनाको वास्तविक सौन्दर्य र मूल्य बुझ्न सक्छ।

त्यसैले यो असफलता मेरो हार थिएन,

यो त ब्रह्माण्डले मलाई सुम्पिएको दोस्रो जन्मको वरदान थियो।

अब मेरा हरेक श्वासहरू एउटा मौन प्रार्थना बनेका छन्,

नाडीका हरेक धड्कनहरू जीवनको नयाँ सङ्गीत बनेर बजिरहेका छन्।

घोर अन्धकारलाई नजिकबाट चिनेपछि मात्र थाहा हुन्छ—

एउटा सानो दियोको उज्यालो पनि कति अपरम्पार र महान् हुन्छ!

म अब आफ्नै विगतको खरानीबाट ब्युँझिएको एउटा नयाँ चेतना हुँ,

जसले मृत्युलाई जितेको दाबी गर्दैन,

बरु जीवनलाई जस्ताको तस्तै, सम्पूर्णतामा स्वीकार गर्न सिकेको छ।

–योगी नारायण नाथ 

सुन्दर कञ्चन कोलोनी 

इटहरी १,सुनसरी(नेपाल)