गाउँको दूरदराजदेखि काठमाडौंको सिंहदरबारसम्म

आर्यन र जिया बीचको संवेग जब छचल्किएर शान्त भयो, तब कोठाको शून्यता अझ गाढा बन्यो। जियाले आफ्नो हत्केलामा सङ्ग्रहित त्यो न्यानो ‘अमृत-विष’लाई एकटकले हेरिन्।

“यसको स्वाद कस्तो लाग्यो?” आर्यनले थकित स्वरमा सोध्यो।

जियाले त्यो सेतो थोपालाई आफ्नो ओठको स्पर्श दिइन् र आँखा चिम्लिएर भनिन्, “यो त ‘समुद्रको आँसु’ जस्तै रहेछ आर्यन। अलिकति नुनिलो, अलिकति न्यानो, तर निकै गह्रौँ।”

आर्यनले दार्शनिक मुद्रामा टाउको चलायो। जियाले थपिन्, “अनौठो छ—यसमा जीवनको बीउ छ, तर स्वाद भने ‘मृत्यु’ पछिको सन्नाटा जस्तो छ। यो स्वादमा तिम्रो शरीरको भोक र मेरो समर्पणको पराकाष्ठा मिसिएको छ। यसलाई चाख्नु भनेको तिम्रो अस्तित्वलाई आफूभित्र विलय गराउनु रहेछ।”

आर्यन मुस्कुरायो, तर जियाले अन्त्यमा एउटा चोटिलो कुरा गरिन्, “यसको स्वाद जति नै मादक भए पनि, यो रित्तिएपछि तिम्रो आँखामा जुन ‘अपरिचितपन’ देखिन्छ नि, हो—त्यो चाहिँ सबैभन्दा तितो स्वाद रहेछ।”